The picturesque settlement of Agia Pelagia lies on the northern coast of Crete, 20 km west of Heraklion on the national road to Chania. The region is full of natural beauty and due to its geographic position it played an important role throughout history.

Sculptures discovered in Agia Pelagia

It has been inhabited since around 2000 BC as most of the findings date back to 1700 BC and 1300 BC when the inhabitants had deal­ings with Faistos, Knossos and the Cyclades. The ancient town was destroyed by fire in 1200 BC. Sir Arthur Evans mentioned that they were the best salvaged remains of a Minoan harbor. Many of the ceramics collected there are now found in the museum of Ashmolen in Oxford. The most notable remains found in the wide area are: large water containers (for the supply ships), the Roman aqua duct, engraved tombs etc. Subsequent excavations were begun in 1971 by St. Alexiou and the area is considered to be the ancient town ofApollonia, an important town during the Hellenistic period (350 BC) . The “Pritanio” government building – the city parliament and university, a special construction decorated with red and yellow bands of colour and with white flooring, the guest house – the ho­tel of the epoch, towers and fortifications are only some of the many ancient ruins which have been partially retrieved lying covered by vegetation. Other findings are: ceramics, copper coins of various cities (Gortina, Axos. Arkadias, coins from Apollonia (carrying the head of Apollo  and a palm branch), urns, wine vessels and olive cultivation tools from previous times. The area is considered to be the orgin of  semi-precious stones used to make object which today embellish the Heraklion museum. The town of Apollonia was definitively destroyed in 171 BC after the fierce attack by their ally of other times, the city of Kidonia. It seems that the name Agia Pelagia (in Greek this means Saint of the oceans) was used in Christian times. The celebration of the sacred tem­ple of Agia Pelagia (13th century AD – 1km west of the beach) was an official holiday in the old times. The second little church in Agia Pelagia is located at the edge of the beach and is named “Evresi” (Finding) where the homonymous image was found and remains. Adoration of the image was a popular destination from all over Crete and the islands of the Aegean during the 19th century with thousands of pilgrims. The image was carried around the whole beach and the celebration ended with festivities and gymnastic competitions. In 1650 a large fortress was built in the harbor of Agia Pelagia by the “Tsanak” Ottomans to assist with the siege of Handakas (Heraklion) which has not been recovered to date. How- played an important role as it was the biggest supplies harbour, and recorded many attacks by F. Morosini’s Venetians, all culminating in the naval battle of 1688 when the Turkish fleet was defeated. During the Greek resistance in the 19th century, it was an important harbour where supplies and volunteers from all over Greece came on shore. Many naval bat­tles  have  been recorded. Today Agia Pelagia is a rapidly developing tourist settlement. It is gifted with beautiful bays and creeks such as Ligaria, Kladisos, Mononaftis and others. Rich in flora and protected from the summer south winds, the Meltemia, and with extremely hospitable residents it is the ideal place for vacation. In the wider region there are big and luxurious hotels as well as small and pretty family enterprises providing all comforts. The sun, the clean beaches, the calm sea, along with the picturesque seaside taverns, the bars and the variety of shops that offer high quality products, provide the conditions for unforgettable holidays.

Agia Pelagia in the past (click on pictures to view)

Οι Πρώτες αρχαιολογικές έρευνες Της Κ. Αθανασάκη

Πήλινες προτομές aπο το Χάρο Ζ της χερσονήσου της Σούδας.

Ο εύφορος κάμπος της Αγίας Πελάγιας, με τα υπήνεμα λιμανάκια και το πλούσιο φυσικό περιβάλλον, αποτέλεσε πόλο έλξης για την εγκατάσταση οικιστικών μονάδων, ήδη από τις αρχές της δεύτερης χιλιετίας π.χ. Παράγοντας καθοριστικός για την ευμάρεια που γνώρισαν οι αρχαίοι οικισμοί στην περιοχή, είναι η προνομιακή της θέση στο μέσο της βόρειας ακτής, θέση που ευνοεί τις θαλάσσιες επικοινωνίες τόσο με τα ανατολικά και δυτικά παράλια της Κρήτης όσο και με το υπόλοιπο Αιγαίο. Η περιοχή από νωρίς, όπως ήταν φυσικό, προσέλκυσε το επιστημονικό ενδιαφέρον Ελλήνων και ξένων ερευνητών. Από τους πρώτους αρχαιολόγους που την επισκέφθηκαν, ήταν ο Ιταλός Ant. Taramelli, ο οποίος κατά την περιήγηση του στην Αγ. Πελαγία το 1899, διέκρινε ερείπια παράκτιων λιμενικών εγκαταστάσεων, μεγάλες υδατοδεξαμενές για τον ανεφοδιασμό πλοίων, καθώς και κατάλοιπα ρωμαϊκού υδραγωγείου, που το κατέταξε μάλιστα στην ίδια κατηγορία με αυτά της Γόρτυνας, της Λεβήνας, της Λύττου και της Χερσονήσου. Την έκθεση και το σχεδιάγραμμα του Α. Taramelli για το υποβαθμισμένο, αν όχι αγνοημένο από την αρχαιολογική βιβλιογραφία και έρευνα μνημείο της εποχής της ρωμαιοκρατίας, το υδραγωγείο, επιβεβαιώνουν οι μαρτυρίες των καλλιεργητών της περιοχής του Λενικού οι οποίες κάνουν λόγο για την ύπαρξη “κουτούτου” (υδαταγωγού) από αστρακάσβεστο μεγάλου μήκους, με κατεύθυνση απο νότια και συγκεκριμένα από την περιοχή των πηγών “στου Ποτού”, προς το ακρωτήριο της Σούδας. Ας σημειωθεί ότι η συμβολή της προφορικης μαρτυρίας στην ανασύνθεση της χαμένης πλέον εικόνας του αρχαιολογικού τοπίου της πεpιοχής, είναι πολύτιμη, καλύπτοντας αρκετές φορές κενά της αρχαιολογικής έρευνας που ακολούθησε και που είναι γνωστό ότι πραγματοποιήθηκε κάτω από ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες. Την ίδια περίπου εποχή των επιτόπιων ερευνών του Taramelli στην περιοχή της Αγ. Πελαγίας βρέθηκε, τυχαία, επιτύμβια στήλη εξαίρετης τέχνης του 5ου π.χ. αι., με παράσταση νεαρού τοξότη από νησιωτικό μάρμαρο που από ορισμένους ερευνητές χαρακτηρίζεται ως προϊόν εισαγωγής και από άλλους ντόπιου εργαστηρίου.

Μυκηναϊκά όστρακα από την αναοκαφή της Αγ. Πελαγίας.

Στις αρχές του 20ουαι., ο Arthur Evans αναφέρει ότι τα καλύτερα σωζόμενα κατάλοιπα μινωικού λιμανιού βρίσκονται στην Αγ. Πελαγία, στη χερσόνησο της οποίας (Σούδα) σώζονται τμήματα τοίχων επιμελημένης κατασκευής με ορθογωνισμένους λίθους. Σημειώνει ακόμη μεγάλη διασπορά κεραμικής, που τη χρονολογεί στην αρχή της μινωικής εποχής και υστερομινωικού νεκροταφείου στην κοιλάδα του Κλαδιού, αμέσως βορειο δυτικά της χερσονήσου της Σούδας. Μεγάλο μέρος της κεραμικής που περισυνέλεξε ο Evans βρίσκεται σήμερα στο Ashmolean Museum της Οξφόρδης. Λαξευτοί θαλαμοειδείς τάφοι, σύμφωνα με προφορικές μαρτυρίες, ήταν ορατοί στο κέντρο περίπου της παράκτιας πεδινής έκτασης του Κλαδισσού, 30-40μ. από τη θάλασσα, στο χώρο: που καταλαμβάνουν σήμερα οι ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις. Πολλά “βήσσαλα” (κεραμική) και “τρόχαλοι” (οικοδομικό υλικό, τοίχοι) ήταν ορατοί εκτός από τ: ακρωτήριο της Σούδας, που παλαιότερα ήταν κατάφυτο με σιτηρά, στο Λενικό (Ελληνικό), στον Κάμπο, στο Τσικαλόχωμα, στο Καλάμι (κατά την ανόρυξη πηγαδιού μαρτυρείται ότι περισυλλέχθηκαν ενεπίγραφες επιτύμβιες στήλες προφανώς ρωμαϊκής εποχής) καθώς και στα παράκτια υψώματα βόρεια και δυτικά του όρμοι της Αγ. Πελαγίας, κοντά στον όρμο της Αλυκής, όπου και σήμερα διακρίνονται ίχνη αρχαίων εγκαταστάσεων. Φιλολογικές αναφορές και χαρτογραφικές μαρτυρίες οδήγησαν αρχικά ορισμένους ερευνητές στην ταύτιση της περιοχής με το Δίον, κυρίως λόγω της αποστάσεως με το ομώνυμο ακρωτήριο (Σταυρός), και άλλους στην ταύτιση της με το Κύταιον (Chadwick, Melena, Sanders και αρχικά Αλεξίου). Επικρατέστερη σήμερα, ύστερα και από τα νέα επιστημονικά δεδομένα που προέκυψαν με τις ανασκαφικές εργασίες του 1971 -1978, θεωρείται η ταύτιση του Στ. Αλεξίου με την πόλη Απολλωνία-Πάνορμο, σημαντική πόλη μεταξύ των υπολοίπων κρητικών πόλεων της ελληνιστικής περιόδου, η θέση της οποίας παρέμενε για πολλά χρόνια αρχαιολογικός γρίφος. Παρά το γεγονός ότι πλήθος τυχαίων ευρημάτων (κεραμική, σφραγίδα από αιματίτη κ.ά.) έρχονταν στο φως από τα τέλη κιόλας του 19ου αιώνα κατά τη διάρκεια των καλλιεργειών και ενώ ήταν ήδη ορατό μεγάλο τμήμα των αρχαίων κτισμάτων, οι ανασκαφές στην Αγ. Πελαγία άρχισαν μόλις το 1971, με αφορμή την επικείμενη ανέγερση μεγάλου ξενοδοχειακού συγκροτήματος, και συνεχίστηκαν έως το 1978, υπό τη διεύθυνση του Στ. Αλεξίου με τη συνεργασία της Αλ. Καρέτσου, της Αθ. Κάντα, της Ν. Δημοπούλου, της Αγγ. Λεμπέση και άλλων γνωστών αρχαιολόγων. Οι ανασκαφικές εργασίες που πραγματοποιήθηκαν με πιστώσεις της Γενικής Διεύθυνσης Αρχαιοτήτων και περιορίστηκαν στο ακρωτήριο της Σούδας, διεξάγονταν ταυτόχρονα με τις οικοδομικές εργασίες για την ανέγερση του ξενοδοχείου και έφεραν στο φως ιδιαίτερα σημαντικά κτίσματα αλλά και πλήθος αξιόλογων κινητών ευρημάτων, αποκαλύπτοντας οικιστικές εγκαταστάσεις με συνέχεια σχεδόν 2000 ετών, ανάμεσα στις ο-ποίες την ελληνιστική πόλη της Απολλωνίας. Τμήματα του μινωικού οικισμού, κτίσματα και κεραμική, πιστοποιήθηκαν σε ολόκληρη σχεδόν την έκταση του ανασκαμμένου χώρου, τις περισσότερες φορές κάτω από κτίρια μεταγενέστερων περιόδων. Από τη μινωική οικιστική εγκατάσταση του τέλους των προανακτορικών (2000 π.χ. περί-που) χρόνων λίγα ίχνη διατηρήθηκαν. Περισσόπερα κατάλοιπα προέρχονται από την εγκατάσταση των παλαιοανακτορικών χρόνων του “1800-1700π.Χ.), των νεοανακτορικών (του 1600π.Χ), και των μετανακτορικών (του 1300 πχ), με ευρήματα που υποδηλώνουν επαφές με τη Φαιστό, την Κνωσό και τις Κυκλάδες. Η καταστροφή της τελευταίας μινωικής εγκατάστασης από ισχυρή πυρκαγιά, χρονολογείται, από τα ευρήματα που βρέθηκαν στο στρώμα καταστροφής, στην Υστερομινωική ΙΙΙΒ περίοδο. Στα ευρήματα των εγκαταστάσεων της μινωικής περιόδου συγκαταλέγεται μεγάλη ποσότητα κεραμικής (πίθοι, πρόχοι, πινάκια, σκύφοι, κύπελα, “θυμιατήρια” κ.ά), η μελέτη της οποίας από ειδική επιστημονική ομάδα, βρίσκεται σε εξέλιξη. Η μεγάλη παρουσία τμημάτων ορείας κρυστάλλου στις μινωικές εγκαταστάσεις της Αγ. Πελαγίας καθιστά την περιοχή, συμφωνά με ορισμένους ερευνητές, ως έναν από τους πιθανούς χώρους προέλευσης του ημιπολύτιμου λίθου ο οποίος χρησιμοποιήθηκε στην κατασκευή ιδιαίτερα αξιόλογων αντικειμένων, που κοσμούν σήμερα τις προθήκες του Μουσείου Ηρακλείου. Από τη γεωμετρική εποχή προέρχεται μικρή ποσότητα κεραμικής ανάμεσα στην οποία ένας πρωτογεωμετρικός ψευδόστομος αμφορέας του 100 π.χ. αι., που βρίσκεται σήμερα στην Κρητική Συλλογή της Οξφόρδης. Λίγα αλλά αρκετά αξιόλογα οικοδομικά κατάλοιπα και κινητά ευρήματα διατηρήθηκαν από τις οικιστικές εγκαταστάσεις της αρχαϊκής και της κλασικής περιόδου. Στη διάρκεια έργων διαμόρφωσης για την κατασκευή αθλητικών εγκαταστάσεων στο ξενοδοχειακό συγκρότημα, κάτω από μεγάλη ασβεστολιθική πλάκα που κατέστρεψε ο εκσκαφέας και που κάλυπτε λάκκο λαξευμένο σε σχιστόλιθο (φυλλίτη), αποκαλύφθηκαν δυο χάλκινοι αρχαϊκοί λέβητες, ύψους 0,51 μ. και δια-μέτρου 0,38μ. Στο εσωτερικό χείλος του ενός διακρίνεται η αφιερωτική επιγραφή: ΘΑΛΙΟΣ ΑΝΕΘΕΚΕ ΤΩ ΠΟΛΩΝΙ (Θάλλιος ανέθεκεν τω Απόλλωνι), ενώ κεραμοσκεπής τάφος του 501′ αι. π.χ. εντοπίστηκε στο βόρειο άκρο της αμμώδους ακτής. Τα περισσότερα αρχαιολογικά κατάλοιπα προέρχονται από τους ελληνιστικούς χρόνους και μας επιτρέπουν σε ικανοποιητικό βαθμό τη σύνθεση μιας συγκροτημένης εικόνας της ελληνιστικής πόλης της Απολλωνίας.

Πολλά από τα κτίσματα της πόλης οικοδομήθηκαν πάνω σε επιχώσεις μινωικής εποχής ή χρησιμοποίησαν υποθεμελιώσεις της ίδιας περιόδου. Το σημαντικότερο οικοδόμημα της ήταν το Πρυτανείο, δημόσιο κτίριο του 4ου-3ου αι., εσωτερικών διαστάσεων 15Χ6,30μ. με δυο ορθογώνιες εστίες, στην ανατολική και στη δυτική πλευρά του. Στην ανατολική πλευρά της δυτικής εστίας, η οποία ήταν κατασκευασμένη πάνω σε παλαιότερη “εσχάρα” του 6°”-50u αι., ήταν τοποθετημένο το ανώτερο τμήμα πίθου, που χρησιμοποιήθηκε σαν σπονδικός βόθρος. Και οι δυο εστίες βρέθηκαν γεμάτες με τέφρα και οργανικές ουσίες. Η κατασκευή του κτιρίου ήταν ιδιαίτερα επιμελημένη. Οι τοίχοι ήταν κτισμένοι με μεγάλους λα¬ξευτούς πωρόλιθους, που εσωτερικά έφεραν επίχρισμα με διακόσμηση κόκκινων, κίτρινων και λευκών ζωνών. Επίχριστο με λευκό κονίαμα (ή ασβεστοκονίαμα) ήταν και το δάπεδο. Η κύρια είσοδος βρισκόταν πιθανώς στη νότια πλευρά, το κεντρικό τμήμα της οποίας δε σώζεται. Το Πρυτανείο, ήταν το κεντρικό δημόσιο οικοδό¬μημα και, όπως υποστηρίχθηκε, ήταν ταυτόχρονα το Ανδρείο και το Βουλευτήριο της πόλης. Προοριζόταν για τις συνεστιάσεις και τις συσκέψεις των αρχόντων (Κόσμων ή Γερόντων), των πρέσβεων που έφταναν κάθε φορά στην πόλη από κρητικές ή άλλες πόλεις και ίσως όλων των ελευθέρων πολιτών της. Η εστία και ο σπονδικός βόθρος επιβεβαιώνουν τις πληροφορίες των αρχαίων συγγραφέων Δωσιάδα και Πυργίωνα για τις σπονδές και τα Συσ¬σίτια των Κρητικών Εταιρειών (των ομάδων στις οποίες ήταν οργανωμένοι οι πολίτες) .Τα Συσσίτια ήταν ύψιστος κοινωνικός και οικονομικός θεσμός. Συμφωνά μάλιστα με τον Αριστοτέλη τα Κρητικά Συσσίτια ήταν η σημαντικότερη κοινή εκδήλωση της πολιτείας, αφού σε αυτά συζητούσαν οι πο¬λίτες τις υποθέσεις της πόλης. Στα πιο ενδιαφέροντα κινητά ευρήματα του Πρυτανείου συγκαταλέγονται τρεις λαβές ροδιακών αμφορέων με έντυπες επιγραφές γνωστών επωνύμων αρχόντων της Ρόδου του 3ου π.Χ. αι. Δύο από αυτές περιλαμβάνουν και το όνομα μήνα: ΕΠΙ ΑΡΜΟΣΙΛΑ ΑΓΡΙΑΝΙΟΥ (με παράσταση ρό¬δου), ΕΠΙ ΚΛΕΩΝΥΜΟΥ (με ακτινωτή κεφαλή ήλιου), ΕΠΙ ΚΛΕΩΝΥΜΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΠΑΝΑΜΟΥ. Η ένδειξη του μήνα είναι χαρακτηριστικό, που σύμφωνα με τη Virg. Grace, πρωτοεμφανίζεται περίπου το 240 π.χ. Οι ροδιακοί αμφορείς της ελληνι¬στικής εποχής φέρουν τις περισσότερες φορές σφραγίσματα και στις δύο λαβές. Ας σημειωθεί ότι η σφράγιση των αμφορέων γινόταν για την εγγύηση της ποιότητας και της ηλικίας του κρασιού. Από τον ίδιο χώρο προέρχεται αργυρή δραχμή Βοιωτών του 4ου αι. π.χ. και χάλκινο νόμισμα με κεφαλή του Δία, 3ου αι. π.χ., πιθανόν από την Αρκαδία της Κρήτης. Νότια της δεξαμενής των ρωμαϊκών χρόνων εντοπίστηκε κτιστή κατασκευή με διπλή σειρά πωρόλιθων που χαρακτηρίστηκε από τον ανασκαφέα ως οχυρωματικό έργο ή “πύργος”, ενώ ανάλογη κατασκευή με δυο εφαπτόμενες σειρές πωρόλιθων εντοπίστηκε και στο χώρο έξω από το νοτιοδυτικό άκρο του Πρυτανείου, ανατολικά του οποίου αποκαλύφθηκε ανηφορικός δρόμος στρωμένος με σχιστόλιθους. Το κτίριο που αποκαλύφθηκε δυτικά του Πρυτα¬νείου πιθανότατα ήταν το Κοιμητήριο της πόλης, το οίκημα δηλαδή για τη διανυκτέρευση των ξένων. Από την ελληνιστική πόλη του ακρωτηρίου της Σούδας ερευνήθηκαν ιδιαίτερα ενδιαφέροντα οικι¬στικά σύνολα. Ανάμεσα σ’ αυτά περιλαμβάνεται ο Χώρος Ζ. Πρόκειται για συγκρότημα 9 δωματίων ορθογώνιας κάτοψης με καλοχτισμένους τοίχους από πωρόλιθο και δάπεδα από λευκωπό ή κοκκινωπό κονίαμα με ενίσχυση από βότσαλο (δωμ.1). Σε ένα από αυτά τα δωμάτια, μάλιστα, οι τοίχοι ήταν επιχρισμένοι με ζώνες βαθυκόκκινου, γαλαζωπού και κίτρινου κονιάματος. Στο ίδιο συγκρότημα αποκαλύφθηκε η εγκατάσταση δυο σταφυλοπιεστηρίων διαφορετικού τύπου, με αποθηκευτικούς χώρους στους οποίους βρέθηκαν αμφορείς και πίθοι για την αποθήκευση του γλεύκους και του κρασιού, ενώ μέσα στη στάχτη εντοπίστηκαν και γίγαρτα (πυρήνες, στέμφυλα). Η παραγωγή κρασιού στην Απολλωνία ξεκινά αρκετούς αιώνες πριν την ελληνιστική περίοδο• ανάμεσα στα αντικείμενα που βρέθηκαν μέσα στο στρώμα καταστροφής του τελευταίου μινωικού οικισμού, περιλαμβάνονται και αγγεία πόσης κρασιού.

Εκτός από τις εγκαταστάσεις και τα αντικείμενα που αποτελούν τεκμήρια για την παραγωγή κρασιού στην ελληνιστική πόλη της Αγ. Πελαγίας, βρέθηκαν ακόμη αρκετά λίθινα εργαλεία ελαιοπαραγωγής, διάσπαρτα σήμερα σε διάφορα σημεία του ανασκαμμένου χώρου, ενώ σε στρώμα στάχτης, στο δωμάτιο 1 του συγκροτήματος Ζ, αποκαλύφθηκαν απανθρακωμένοι πυρήνες ελιάς. Από τα υπόλοιπα ευρήματα του χώρου Ζ ξεχωρίζει σειρά γυναικείων προτομών και ειδωλίων του α μισού του 50ϋ αι., του β’ μισού του 4ου και του 30u π.χ. αι. Ορισμένες διατηρούν λευκό, κόκκινο, γαλάζιο και μαύρο επίθετο χρώμα. Μαζί με δύο πήλινους κρίνους και ένα πήλινο αμφίκοιλο βωμό με ίχνη πυράς βρέθηκαν στον ορθογώνιο λάκκο του δωματίου 1, που χρησίμευε προφανώς ως αποθέτης ή ως κρύπτη. Στον ίδιο χώρο αποκαλύφθηκαν αμφορείς με έντυπες λαβές, ενδεικτικές για τη χρονολόγηση, όπως λαβή ροδιακού αμφορέα με επιγραφή ΑΓΟΡΑΝΑΚΤΟΣ ΑΓΡΙΑΝΙΟΥ (όνομα μήνα), του τελευταίου τετάρτου του 3ου αι. π.χ. και Θασιακού αμφορέα με επιγραφή ΘΑΣ[ΙΩΝ] ΠΥΘΙΩΝ, του ύστερου 3ου αι. π.χ. Από την ανασκαφή του ίδιου οικιστικού συνόλου προέρχονται επίσης υφαντικά βάρη, λύχνοι του ύστερου 3ου και των αρχών του 2ου αι., καθώς και χάλκινα νομίσμα¬τα της Κνωσού, της Γόρτυνας, της Πριανσου, της Αξού και της Αρκαδίας. Στα υπόλοιπα ευρήματα συγκαταλέγονται κεραμίδες, στρωτήρες και καλυπτήρες, τμήματα πίθων και άλλων αγγείων σε στρώμα στάχτης και κάρβουνου. Σε απόσταση 60μ. ανατολικά του χώρου Ζ αποκαλύφθηκε σύνολο 12 δωματίων ορθογώνιας κάτοψης, ο λεγόμενος Χώρος Η, υποδεέστερης κατασκευής από τον προηγούμενο. Τα περισσότερα από τα δωμάτια του Χώρου Η διατηρούσαν δάπεδο από λεπιδόχωμα ή από επίστρωση ερυθρωπού ή λευκού κονιάματος. Οι τοίχοι ήταν κατασκευασμένοι από σχιστόλιθο (φυλλίτη), δομικό υλικό της περιοχής με το οποίο καλύπτεται επίσης και ο ανηφορικός δρόμος που διασχίζει το συγκρότημα. Στον ίδιο χώρο αποκαλύφθηκαν εστίες, καθώς και λάκκοι λαξευμένοι στο βράχο σε όλα σχεδόν τα δωμάτια, που χρησίμευαν ως δεξαμενές υγρού ή, στην περίπτωση των κυκλικών λάκκων, ως χώροι τοποθέτησης πίθων και οξυπύθμενων αμφορέων. Στη βορειοδυτική γωνία δωματίου του συγκροτήματος Η βρέθηκε ταφή νέου άνδρα, καλυμμένη με σχιστολιθικές πλάκες. Κατά τους ανασκαφείς πρόκειται πιθανόν για πρόχειρη ταφή που έγινε μετά την καταστροφή και εγκατάλειψη του οικισμού. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα νομισματικά σύνολα που περισυλλέχθηκαν από την ανασκαφή του ακρωτηρίου της Σούδας.

Σύμφωνα με το νομισματολόγο Κλ. Σιδηρόπουλο, από τα 44 νομίσματα των ελληνιστικών χρόνων που ήρθαν στο φως (σε σύνολο 49 νομισμάτων) παραπάνω από τα μισά ανήκουν σε σειρές που αποδίδονται με απόλυτη ή σχετική ασφάλεια σε μια πόλη που επιγράφει τα νομίσματα της με τις λέξεις ή τμήματα λέξεων ΑΠ-, ΑΠΟΛ[-, ή ακόμα προφανέστερα ΑΠΟΛΛΩΝΙΑΤΩΝ. Στα υπόλοιπα νομίσματα αντιπροσωπεύονται (με πολύ μικρότερα ποσοστά) κρητικές πόλεις όπως η Αξός, η Κνωσός, ή η Γόρτυνα, νοτιοελλαδικές, όπως η Θήβα και το Αργός και τέλος, το Βασίλειο των Σελευκιδών. Στις λίγες θέσεις ανεύρεσης δειγμάτων των σπάνιων εκδόσεων της Απολλωνίας περιλαμβάνεται ο διπλανός όρμος του Μονοναύτη και η Αξός, ενώ άγνωστης προέλευσης είναι ένα νόμισμα της Απολλωνίας που βρίσκεται στο Μουσείο Χανίων, καθώς κι ένα δεύτερο στο Μουσείο Ρεθύμνου. Τα νομίσματα της Απολλωνίας έχουν ως εμπροσθότυπο κεφαλή του Απόλλωνα και ως οπισθότυπο πρώρα, με ή χωρίς κλαδί φοίνικα. Το θαλασσινό θέμα στον οπισθότυπο της Απολλωνίας αντανακλά το ναυτικό χαρακτήρα της πόλης, με τον οποίο ίσως σχετίζονται και τα επιμήκη λαξεύματα (νεώσοικοι;) στο φυσικό βράχο του υπήνεμου ορμίσκου των Φυλακών, πολύ κοντά στη μινωική και ελληνιστική εγκατάσταση της Σούδας. Ο ναυτικός, άλλωστε, χαρακτήρας της πόλης που επιβεβαιώνεται από τον Πολύβιο, επισημαίνεται από τον A.Taramelli και τον Α. Evans, ήδη από τα τέλη του 190D αιώνα. Το χρονικό πλαίσιο των νομισματικών εκδόσεων της Απολλωνίας κυμαίνεται μεταξύ των ετών 320-171 πχ., οπότε, σύμφωνα με όλες τις ενδεί¬ξεις, καταστράφηκε η πόλη. Το χρονικό όριο του τέλους της πόλης εκτός από το νομισματικό υλικό επιβεβαιώνεται από τα κεραμικά σύνολα και τις φιλολογικές μαρτυρίες. Σύμφωνα με τον ιστορικό Πολύβιο, η καταστροφή της Απολλωνίας το 171 π.χ. οφείλεται στο πλήγμα που δέχτηκε από την ισχυρή πόλη της Κυδωνίας, πρώην φίλη και σύμμαχο της. Η περιγραφή της καταστροφής είναι ιδιαίτερα δραματική: "υπαρχούσης αυτοίς ου μόνον φιλίας, αλλά συμπολιτείας προς τους Απολλωνιάτας... Και περί τούτων κειμένης ενόρκου συνθήκης παρά τον Δίαν τον Ιδαίον, παρασπονδήσαντες τους Απολλωνιάτας κατελάβαντο την πάλιν και τους μεν άνδρας κατέσφαξαν, τα δε υπάρχοντα διήρπασαν, τας δε γυναίκας και τα τέκνα και την πόλιν και την χώραν διανειμάμενοι κατείχον". Η καταστροφή της Απολλωνίας χαρακτηρίζεται από τον ιστορικό Πολύβιο "ποίημα δεινόν και παράσπονδον". Η καταστροφή της πόλης από τους Κυδωνιά-τες οφείλεται πιθανότατα στην πειρατική δραστηριότητα που είχαν αναπτύξει οι Απολλωνία-τες, δραστηριότητα που μαρτυρείται και από τη συνθήκη της πόλης με την Τέω της Ιωνίας. Στη συνθήκη αυτή καθοριζόταν ότι αν κάποιοι "των ορμιομένων εξ Απολλωνίας" αδικήσουν πολίτη Τήιο, αντίθετα προς τη συνθήκη της ασυλίας των Τηίων, τότε οι Απολλωνιάτες είναι υποχρεωμένοι να αποδώσουν τα σώματα και τα χρήματα στους πληγέντες. Η ναυτική εκστρατεία των Κυοωνιατών κατά της Απολλωνίας δημιούργησε επιπλοκές και μεταξύ άλλων πόλεων.

Η Γόρτυνα που είχε την ευθύνη της εσωτερικής ειρήνης στράφηκε κατά της Κυδωνίας, που διέτρεξε σοβαρό κίνδυνο. Η μικρή περίοδος ειρήνης που ακολούθησε οφείλεται στη μεσολάβηση των Ρωμαίων. Παρά το γεγονός ότι τα κατάλοιπα της ρωμαϊκής περιόδου είναι αποσπασματικά και δεν μας επιτρέπουν να εικάσουμε την έκταση και το είδος της εγκατάστασης, εντούτοις συνυπάρχουν όλα εκείνα τα στοιχεία που συνθέτουν την εικόνα μιας οργανωμένης κοινότητας• νεκροταφείο στην πεδινή έκταση απ' όπου περισυλλέχθηκε ταφική στήλη από σχιστόλιθο με την επιγραφή [Λ]YCΙOC, οικιστική εγκατάσταση στη Σούδα, σποραδικά ευρήματα (ρωμαϊκά χάλκινα νομίσματα, κεραμική κ.ά.) και ένα οργανωμένο υδραγωγείο που διοχέτευε το νερό σε μεγάλη δεξαμενή στο λιμάνι. Η μέριμνα, μάλιστα, για παροχή νερού στο λιμάνι πρέπει να συσχετισθεί με πιθανή χρήση του όρμου κατά τη ρωμαϊκή περίοδο ως ναυτικού σταθμού. Ας σημειωθεί, εξάλλου, ότι η ρωμαϊκή εγκα¬τάσταση της Αγ. Πελαγίας ερευνήθηκε αποσπασματικά και σε περιορισμένη έκταση μόνο στο α¬κρωτήριο της Σούδας, γεγονός που υπαγορεύει την επανεξέταση των αρχαιολογικών δεδομένων. Τμήμα της πόλης και των παράκτιων λιμενικών εγκαταστάσεων έχει καταβυθιστεί στον όρμο της Αγ. Πελαγίας, όπου διακρίνονται και σήμερα υπολείμματα τοίχων και άφθονη κεραμική, ενώ το μεγαλύτερο τμήμα των ερειπίων και ιδιαίτερα του Πρυτανείου καλύπτεται σήμερα από βλάστηση. Από τη βυζαντινή περίοδο προέρχεται χάλκινο νόμισμα του 6ου αι. Οι αμέσως επόμενες χρονικά μαρτυρίες για την περιοχή, σχετίζονται με τη μο¬νή της Αγίας Πελαγίας.

Agia Pelagia in the past (click on pictures to view)

Le cadre pittoresque d’Agia Pelagia est située sur la côte nord de la Crète, 20 km à l’ouest d’Héraklion, sur la route nationale de La Canée. La région est riche en beautés naturelles et en raison de sa position géographique, il a joué un rôle important dans l’histoire.

Sculptures discovered in Agia Pelagia

Elle a été habitée depuis environ 2000 avant J.-C. que la plupart des résultats datent de 1700 avant J.-C. et 1300 avant JC quand les habitants ont eu affaire aux Faistos, Cnossos et des Cyclades. La ville ancienne a été détruite par un incendie en 1200 av. Sir Arthur Evans a mentionné que c’était la meilleure récupérés restes d’une sphère de Minoan. Beaucoup de la céramique qui y sont recueillis se trouvent maintenant dans le musée de Ashmolen à Oxford. Les plus remarquables vestiges trouvés dans le vaste domaine sont les suivants: gros contenants d’eau (pour les navires de ravitaillement), la gaine Aqua romaine, les fouilles des tombes gravées, etc subséquentes ont été commencé en 1971 par saint Alexiou et la zone est considérée comme la ville antique of Apollonia, une ville importante au cours de la période hellénistique (350 avant JC). Le «Pritanio” bâtiment du gouvernement – Le Parlement ville et l’université, une construction spéciale décorée avec des bandes rouges et jaunes de la couleur et avec un sol blanc, la maison d’hôtes – l’hôtel de l’époque, les tours et les fortifications ne sont que quelques-unes des nombreuses ruines antiques qui ont été partiellement récupérées couché couverte par la végétation. D’autres résultats sont les suivants: la céramique, des monnaies de cuivre de différentes villes (Gortina, Axos. Arkadias, des monnaies de Apollonia (portant la tête d’Apollon et une branche de palmier), des urnes, des vases à vin et des outils de la culture des olives de l’époque précédente. La zone est considérée comme être à l’origine de pierres semi-précieuses utilisées pour faire des objets qui aujourd’hui ornent le musée d’Héraklion. La ville d’Apollonia a été définitivement détruit en 171 avant JC après la violente agression par leur allié d’un autre temps, la ville de Kidonia. Il semble que le nom de Agia Pelagia (en grec, cela signifie Saint des océans) a été utilisé à l’époque chrétienne. La fête du temple sacré de Agia Pelagia (AD 13e siècle – 1km à l’ouest de la plage) était un jour férié dans le bon vieux temps. La petite église deuxième Agia Pelagia est situé au bord de la plage et est nommé «Evresi” (Finding) où l’image du même nom a été trouvé et des restes. Adoration de l’image a été une destination populaire de toute la Crète et les îles de l’Egée au cours du 19ème siècle avec des milliers de pèlerins. L’image a été réalisée autour de la plage ensemble et la fête se termina avec des festivités et des compétitions de gymnastique. En 1650, une grande forteresse a été construite dans le port d’Agia Pelagia par le “Tsanak” Ottomans à aider par le siège de Handakas (Héraklion) qui n’a pas été récupérés à ce jour. Comment-a joué un rôle important comme ce fut le plus grand port de fournitures, et a enregistré de nombreuses attaques par F. Morosini ‘s Vénitiens, le tout devant aboutir à la bataille navale de 1688 quand la flotte turque fut vaincu. Au cours de la résistance grecque au 19ème siècle, c’était un port important où les approvisionnements et les bénévoles de toute la Grèce est venu sur le rivage. De nombreuses batailles navales ont été enregistrées. Aujourd’hui Agia Pelagia est un règlement en développement rapide du tourisme. Il est doué de baies et de criques magnifiques tels que Ligaria, Kladisos, Mononaftis et autres. riche en flore et protégées des vents d’été, au sud, les méltémia, ainsi qu’avec les habitants très accueillants, c’est le lieu idéal pour les vacances. Dans toute la région il ya des hôtels grands et luxueux ainsi que de petites entreprises familiales et jolie offrant tout le confort. Le soleil, la propreté des plages, la mer calme, avec les tavernes de bord de mer pittoresque, les barres et la variété de magasins qui offrent des produits de qualité, assurer les conditions pour des vacances inoubliables.

Agia Pelagia dans le passé (cliquez sur les photos pour voir)

Die malerische Agia Pelagia befindet sich an der Nordküste Kretas, 20 km westlich von Heraklion an der Staatsstraße nach Chania. Die Region ist reich an Naturschönheiten und wegen ihrer geographischen Lage spielte er eine wichtige Rolle in der Geschichte.

Sculptures discovered in Agia Pelagia

Es wurde seit etwa 2000 v. Chr. bewohnt dass die meisten der Ergebnisse aus dem Jahr 1700 v. Chr. und 1300 v. Chr. als die Bewohner hatten Kontakt mit Phaistos, Knossos und den Kykladen. Die antike Stadt wurde durch einen Brand im Jahre 1200 v. Chr. zerstört. Sir Arthur Evans erwähnt, dass sie die besten geborgen wurden Reste einer minoischen Hafen. Viele der Töpferei, die dort gesammelt heute im Museum in Ashmole in Oxford. Am auffälligsten sind noch in den größeren Bereich gefunden wird große Zisterne (für Liefer-Schiffe), die römische Aqua-Kanäle, begann graviert Gräber, etc. Nachfolgende Ausgrabungen im Jahr 1971 von St. Alexiou und das Gebiet als die alte Stadt ofApollonia, eine wichtige Stadt in der hellenistischen Zeit (350 v. Chr.). Die “Pritanio” Regierungsgebäude – die Stadt des Europäischen Parlaments und Universitäten, ein spezielles Design mit roten und gelben Streifen und weiße Farbe Etagen dekoriert sind, sind im Gästehaus – Hotel in Epoche, Türme und Festungen nur ein paar der vielen alten Ruinen, die teilweise über diese getroffen haben, abgedeckt durch die Vegetation. Weitere Befunde sind: Keramik, Münzen aus Kupfer in verschiedenen Städten (Gortin, Axos. Arcadia, Münzen von Apollonia Durchführung (der Kopf des Apollo und einen Palmzweig), Urnen, Weinbars Schiffe und Olivenanbau Werkzeugen aus früheren Zeiten. Das Gebiet gilt als der Ursprung der Halbedel-Steine verwendet, um Objekte, die heute zu verschönern Heraklion Museum. Die Stadt Apollonia schließlich im Jahre 171 v. Chr. nach dem heftigen Anfall von ihren Verbündeten in anderen Zeiten zerstört zu produzieren, die Stadt Kidonia. Es scheint, dass der Name Agia Pelagia (in Griechisch, bedeutet dies, Saint der Meere) wurde in christlicher Zeit verwendet. Die Feier der heiligen Tempel der Agia Pelagia (13. Jh. n. Chr. – 1 km westlich des Strandes) war ein gesetzlicher Feiertag in den alten Zeiten. Die zweite kleine Kirche von Agia Pelagia befindet sich am Rande von Strand und mit dem Namen “Evresi” (zu finden), wo die gleichen Bilder gefunden und die Reste. Anbetung des Bildes war ein beliebtes Ziel von ganz Kreta und der Ägäis im 19. Jahrhundert mit Tausenden von Pilgern. Das Bild wurde rund um den Strand gemacht und die Partei mit Festen und Gymnastik beendet Wettbewerben. 1650 eine große Festung im Hafen von Agia Pelagia von “Tsanak gebaut” Osmanen mit der Belagerung von Handakas (Heraklion), die nicht zurückgezahlt worden helfen. Anweisungen spielte eine wichtige Rolle, denn es war der größte Hafen der Lieferung und nahm mehrere Angriffe von F. Morosini sind Venezianer, die alle ihren Höhepunkt in der Seeschlacht von 1688, als die türkische Flotte besiegt wurde. In der griechischen Widerstand im 19. Jahrhundert, war ein wichtiger Hafen, wo Waren und Freiwillige aus ganz Griechenland an Land kam. Viele Seeschlachten aufgezeichnet wurden. < strong> Heute Agia Pelagia ist ein schnell wachsendes Beherbergungsbetriebe. Es ist mit wunderschönen Buchten und Flüssen als Ligaria, Kladisos, Mononaftis und andere gesegnet. reiche Fauna und ab Sommer Südwind, Meltemi, und mit sehr netten Leuten geschützt ist der ideale Ort für einen Erholungsurlaub. in der Region gibt es große und luxuriöse Hotel, klein und hübsch Familienunternehmen, das alle Annehmlichkeiten bietet. Die Sonne, die sauberen Strände, ruhiges Meer mit den malerischen Tavernen, Bars und diverse Geschäfte, die hohe Qualität, sorgen für einen unvergesslichen Urlaub.

Agia Pelagia in der Vergangenheit (Klick auf Fotos zur Ansicht)

Den pittoreska avveckling av Agia Pelagia ligger på den norra kusten på Kreta, 20 km väster om Heraklion på den nationella vägen till Chania. Regionen är full av naturliga skönhet och på grund av dess geografiska läge det har spelat en viktig roll genom historien.

Sculptures discovered in Agia Pelagia

Det har varit bebott sedan omkring 2000 f.Kr. som de flesta upptäckterna går tillbaka till 1700 f.Kr. och 1300 f.Kr. när invånarna hade kontakter med Faistos, Knossos och Kykladerna. Den antika staden förstördes i en brand år 1200 f.Kr.. Sir Arthur Evans nämnde att de var det bästa bärgades resterna av en Minoan hamn. Många av keramik som insamlats där och nu finns i museet i Ashmolen i Oxford. Det mest anmärkningsvärda är fortfarande hittas i större område är stora vattenbehållare (för leverans fartyg), den romerska aqua ledningar, inleddes graverat gravar etc. Senare utgrävningar 1971 av St Alexiou och området anses vara den antika staden ofApollonia, en viktig stad under den hellenistiska perioden (350 f.Kr.). Den “Pritanio” regeringsbyggnaden – staden parlament och universitet, en speciell konstruktion dekorerad med röda och gula band av färg och med vitt golv, ett gästhem – hotellet i epok, torn och befästningar är bara några av de många antika ruiner som har delvis hämtats liggande täcks av vegetation. Andra slutsatser är: keramik, mynt koppar i olika städer (Gortina, Axos. Arkadias, mynt från Apollonia (redovisade chefen för Apollo och en palm filial), urnor, är vin fartyg och oliver verktyg odling från tidigare gånger. Området anses vara ursprunget halvädelstenar används för att tillverka föremål som idag försköna Heraklion museet. Den staden Apollonia förstördes slutgiltigt i 171 f.Kr. efter det våldsamma överfallet av deras allierade i andra tider, staden Kidonia. Det verkar som om namnet Agia Pelagia (på grekiska betyder detta Sankt av haven) har använts i kristen tid. Firandet av heliga tempel Agia Pelagia (13th Century AD – 1km väster om stranden) var en officiell helgdag i gamla tider. Den andra lilla kyrkan i Agia Pelagia ligger vid kanten av stranden och heter “Evresi” (Finding) där likalydande bild hittades och förblir. tillbedjan av bilden var en populär destination från hela Kreta och öarna i Egeiska havet under 19th century med tusentals pilgrimer. Bilden gjordes runt hela stranden och festen avslutades med festligheter och gymnastiska tävlingar. 1650 en stor fästning byggdes i hamnen i Agia Pelagia av “Tsanak” ottomanerna att hjälpa till med belägringen av Handakas (Heraklion) som inte har återvunnits. instruktioner spelade en viktig roll eftersom det var den största leveranser hamnen, och spelat in flera angrepp av F. Morosini är venetianarna, allt kulminerade i sjöslaget vid 1688 när turkiska flottan besegrades. Under det grekiska motståndet i den 19: e århundradet, var en viktig hamn där varor och volontärer från hela Grekland kom i land. Många sjöslag har registrerats. Idag Agia Pelagia är en snabbt växande turist uppgörelse. Det är begåvad med vackra vikar och åar såsom Ligaria, Kladisos, Mononaftis och andra. Rikt på växter och skyddat från vind sommar söder, Meltemia, och med mycket trevliga invånare är den idealiska platsen för semester. i regionen finns det stora och lyxiga hotell samt små och ganska familj företag som tillhandahåller alla bekvämligheter. Solen, den rena stränder, lugnt hav, tillsammans med de pittoreska tavernor, barer och olika affärer som erbjuder hög kvalitet, ge förutsättningar för en oförglömlig semester.

Agia Pelagia tidigare (klicka på bilderna för att visa)